نمیدونم

نکبت و خستگی و بیزاری سر تا پایم را گرفته. دیگر بیش از این ممکن نیست و به همین مناسبت نه حوصلۀ شکایت و نه می توانم خود را گول بزنم و نه غیرت خودکشی دارم، فقط یک جور محکومیت قی آلودی است که در محیط گند بی شرم مادر قحبه ای باید طی کنم.

همه چیز بن بست است و راه گریزی هم نیست!

ﻛِﻲ ﺟﻮاب درد ﺑﻲ درﻣﻮن ﻣﻦ ﭘﻴﺪا ﻣﻴﺸﻪ ؟

u202bﻛِﻲ ﻣﻴﺸﻪ ﻛﺠﺎ ﻣﻴﺸﻪ ﻛﻪ ﻣﻦ آروم بگیرم ؟

u202bاز تموم دار دنیا ﺗﻮ ﻓﻘﻂ مونده ﺑﻮدي

u202bﺗﻮ ﻓﻘﻂ دﻟﺨﻮﺷﻲ ﻣﻦ ﺗﻮي این زندگی ﺑﻮدي

یک گوشه ساکت و مبهوت نشستم !

مثل صبح هیروشیما ساعت 08:20 مورخ 6 اوت 1945